Kasten Yaralama Suçu ve Cezası – TCK 86 | 2026

Kasten başkasının vücuduna acı vermek; tokat atmak, yumruk vurmak, itmek, saç çekmek gibi bedensel teması içeren her eylem bu kapsamdadır. Acının geçici ya da kalıcı olması, yoğunluğu ve iz bırakıp bırakmadığı hâkimin bireyselleştirmesinde belirleyici olsa da suçun oluşumu için acının şiddeti önem taşımaz. Yaralanma izinin bulunmaması bile suçun oluşumunu engellemez.

Kanun gerekçesi: Kanun koyucu; vücut bütünlüğüne yönelik her türlü kasıtlı dokunuşu cezalandırarak beden dokunulmazlığını korumayı amaçlamaktadır. Bu dokunulmazlık; kişinin fiziksel bütünlüğü üzerindeki en temel hakkın güvencesidir.

Mağdurun sağlığını bozmak; bir hastalığın ortaya çıkmasına, mevcut bir hastalığın ağırlaşmasına ya da vücudun normal işlevinin bozulmasına neden olmaktır. Kanamaya, kırığa, yanığa ya da enfeksiyona yol açan her eylem bu kapsamdadır. Sağlığın bozulmasının geçici olması yeterlidir; kalıcılık aranmaz. Ancak kalıcı ve ağır neticeler TCK 87 kapsamında ayrıca değerlendirilmektedir.

Algılama yeteneğinin bozulması; mağdurun dış dünyayı algılama, kavrama ve iletişim kurma kapasitesini geçici ya da kalıcı biçimde zayıflatan ya da ortadan kaldıran sonuçları kapsamaktadır. Bilinç kaybına yol açan bir darbe, baş dönmesi, geçici görme ya da işitme kaybı, yönelim bozukluğu bu kapsamda değerlendirilebilir. Yargıtay; psikolojik travma ve stres bozukluğunun bu sonuca yol açıp açmadığını olgusal temelide değerlendirmektedir.

Bu bent; aile içi şiddeti özellikle ağır yaptırıma bağlamaktadır. Üstsoy (anne-baba, büyükanne-büyükbaba); altsoy (çocuklar, torunlar); eş (resmî evlilik); boşandığı eş (boşanma kararı kesinleşmiş eski eş) ve kardeş (öz, üvey, yarım) bu bent kapsamındadır.

Boşandığı eş eklentisi: 2014 yılında eklenen “boşandığı eş” ifadesi; boşanma sonrası şiddetin de aynı ağırlıkla yaptırıma bağlanmasını sağlamaktadır. Boşanma davası devam eden ya da ayrı yaşayan eşler ise davadaki hukuki statülerine göre değerlendirilmektedir.

Bu bent uygulandığında şikâyet aranmaz: Mağdur şikâyetçi olmasa ya da şikâyetinden vazgeçse dahi soruşturma ve kovuşturma re’sen sürmektedir.

Yaşlılık, hastalık, engellilik, alkol/uyuşturucu etkisi, ağır depresyon ya da başka bir nedenle kendini fiziksel ya da psikolojik olarak savunamayan kişilere yönelik yaralama bu bent kapsamındadır. Belirleyici olan; mağdurun somut olayda savunmasız olduğunun kanıtlanmasıdır. Küçük çocuklar da bu kapsama girmektedir; ancak çocukların mağdur olduğu yaralama TCK 86/3-b ile birlikte TCK 50/1 kapsamında da değerlendirilebilmektedir.

Bu bent; kamu görevlisinin bizzat yaralama eylemi gerçekleştirmesini değil, mağdurun kamu görevini yerine getirmesi nedeniyle saldırıya uğramasını kapsamaktadır. Polis memuruna görev sırasında saldırı, müfettişe denetim esnasında yönelik yaralama, icra memurunun haciz işlemi sırasında dövülmesi tipik örneklerdir. Saldırının kamu görevinin doğrudan hedef alınmasından kaynaklanması zorunludur; görevliyle kişisel nedenle yaşanan kavgalar bu bent kapsamında değerlendirilemez.

Bu bent; kamu görevlisi sıfatındaki failin yaralama eylemini gerçekleştirirken sahip bulunduğu resmî yetkiyi ya da nüfuzu araç olarak kullanmasını kapsamaktadır. Gözaltındaki kişiyi döven polis memuru, köy muhtarının vatandaşa fiilî saldırıda bulunması, hapishane görevlisinin tutukluya yönelik şiddeti tipik örneklerdir. Kamu görevlisinin bulunduğu konum; hem faili hem de mağduru etkileyen güç dengesizliğini simgelemektedir.

TCK 6/1-f kapsamındaki “silah” tanımı oldukça geniştir: ateşli silahlar, kesici-delici aletler (bıçak, makas, şiş), ezici-bereleyici aletler (sopa, demir boru, taş), patlayıcılar ve benzerleri bu kapsamdadır. Yaralama fiilinin bizzat silahla gerçekleştirilmesi ya da silahın kullanım esnasında belirleyici rol oynaması yeterlidir; yaranın silahla mı yoksa başka bir araçla mı oluştuğunun adlî tıp raporu ve olay yeri incelemesiyle kesin olarak belirlenmesi bu bendin uygulanabilmesi için zorunludur.

2020 yılında 7242 sayılı Kanun’la eklenen bu bent; diğer nitelikli hâllerin yarı artırımının çok ötesinde, bir kat (cezanın iki katı) artırım öngörmektedir. “Canavarca his”; insanî duygu ve merhameti tamamen ortadan kaldıran, vahşet, zulüm ya da son derece acı çektirme amacı taşıyan psikolojik bir ruh hâlidir.

Yargıtay; canavarca hisin kabulü için salt şiddetin yoğunluğunun yetmediğini, failin mağdurla herhangi bir düşmanlığı olmaksızın sırf acı çektirmekten haz alan ya da son derece insanlık dışı bir motivasyonla hareket ettiğinin somut olgularla kanıtlanması gerektiğini içtihat etmektedir. Alkol-uyuşturucu etkisindeyken gerçekleştirilen yoğun şiddet tek başına canavarca his için yeterli sayılmamaktadır.

TCK 86/1 kapsamındaki temel kasten yaralama için 1 yıl 6 aydan 3 yıla kadar hapis cezası öngörülmektedir. Basit tıbbî müdahaleyle giderilebilir yaralamada (86/2) 6 aydan 1 yıl 6 aya kadar hapis ya da adlî para cezası; kadına karşı işlenirse alt sınır 9 aydır. Nitelikli hâllerde (86/3-a-e) ceza yarı artırılır; canavarca hisle (86/3-f) ise bir kat artırılır.

86/2 kapsamındaki şikâyete bağlı basit yaralamada uzlaşma mümkündür. 86/1 ve 86/3 kapsamındaki hâllerde ise uzlaşma mümkün değildir. Nitelikli hâl bulunmasa dahi 86/1 kapsamında kalan temel yaralamada uzlaşma yolu kapalıdır. Bu nedenle savunmada doğru nitelendirme yapılması; uzlaşma imkânı bakımından belirleyici önem taşımaktadır.

Eş mağdur konumundaki kişiye yönelik tokat; BTM düzeyinde kalsa dahi TCK 86/3-a uygulanmaktadır. Bu hâlde; hangi fıkranın esas alındığına göre artırım hesaplanır. BTM kapsamında olsa bile 86/3-a belirleme yapıldığında 86/2’nin 6 ay alt sınırı artırımla en az 9 aya; temel yaralamada (86/1) 1,5 yıl alt sınır artırımla 2 yıl 3 aya yükselmektedir. Şikâyet aranmaz; mağdur şikâyetçi olmasa da soruşturma sürer.