Ağır Yaralama Suçu ve Cezası – TCK Madde 87 | 2026

Duyu veya organ işlevinin tamamen yitirilmesi değil; belirgin ve sürekli bir biçimde azalması bu bent kapsamındadır. Kalıcı olmayan geçici işlev azalmaları bu kapsama girmez; zayıflamanın “sürekli” nitelik taşıması şarttır.

Kanun gerekçesindeki kritik ayrım: Vücutta çift olarak bulunan organlardan birinin (göz, kulak, böbrek, testis vb.) işlevini tamamen yitirmesi hâlinde diğer organ işlev görmeye devam etse dahi bu hâl 87/1-a değil, 87/2-b (işlevin yitirilmesi) kapsamında değerlendirilir. Çünkü madde “organlardan birinin işlevi”nden söz etmekte olup o organın tamamen işlevsiz kalması 87/2 kapsamındadır.

Örnekler: Kısmen görme kaybı, kısmen işitme kaybı, hareket kabiliyetinin belirgin biçimde azalması, bir organın kısmi felci.

Konuşma yeteneğinin tamamen yitirilmesi değil, sürekli güçlüğe düşülmesi bu bent kapsamındadır. Konuşma yeteneğinin tamamen ortadan kalkması hâlinde 87/2-c hükmü uygulanır.

Kanun gerekçesi: Mağdurun yüz veya boyun bölgesine yönelik bir fiil sonucu konuşmasında kalıcı pelteklik, kekeleme, ses kısıklığı ya da açık konuşamama gibi güçlükler yaşaması bu bent kapsamındadır. Geçici konuşma güçlüğü —örneğin geçici ses kaybı— bu kapsama girmez.

Yüzde sabit iz; yüz bölgesinde kalan kalıcı bir iz ya da lekelenmedir. İzin derecesi bu bent için aranmaz; iz yüzde kalıcı biçimde mevcutsa bu bent uygulanır. İzin mağdurun sosyal ve mesleki yaşamı üzerindeki etkisi bireyselleştirme aşamasında gözetilir.

Yüzün “sürekli değişikliği” ise çok daha ağır bir sonuç olup 87/2-d kapsamındadır; sabit iz ile sürekli değişiklik arasındaki ayrım adlî tıp bilirkişisi tarafından yapılır.

Yaralamanın mağdurun yaşamını tehlikeye sokan bir duruma yol açması bu bent kapsamındadır. Hayati tehlikenin tespiti adlî tıp bilirkişisi tarafından yapılır; yaralanmanın tıbbî niteliği ve tedavisiz bırakıldığında ölüme yol açıp açmayacağı değerlendirilir.

Kanun gerekçesi: Hayati tehlikenin gerçekleşmesi için mağdurun fiilen ölüm tehlikesiyle karşı karşıya gelmesi yeterlidir; ölümün gerçekleşmesi şart değildir. Yaranın ciddi bir kan kaybına, iç organ yaralanmasına ya da kritik bölgelere isabet etmesine yol açması hayati tehlikeyi somutlaştıran tipik olgulardır.

Gebe bir kadına karşı gerçekleştirilen kasten yaralama sonucunda çocuğun vaktinden önce doğması hâlinde bu bent uygulanır. Failin mağdurun gebe olduğunu bilmesi şart değildir; suçun oluşması için bilgi aranmaz, nesnel sonuç yeterlidir. Bununla birlikte failin gebeliği bilmesi, kasıt ve cezanın bireyselleştirilmesi açısından belirleyici olabilir.

Çocuğun düşmesi ise çok daha ağır bir sonuç olup 87/2-e kapsamındadır.

İyileşmesi mümkün olmayan kronik ve kalıcı bir hastalık ya da mağdurun bitkisel hayata girmesi bu bent kapsamındadır. Bitkisel hayat; beyin işlevlerinin geri döndürülemez biçimde bozulması sonucu bilincin yitirilmesidir. Bu en ağır sonuçlardan biri olup ceza iki kat artırılır.

Bir duyu ya da organın işlevinin tamamen ortadan kalkması bu bent kapsamındadır. 87/1-a ile farkı; orada “zayıflama”, burada “tamamen yitirme” söz konusudur.

Kanun gerekçesindeki kritik nokta (çift organ): Vücutta çift olarak bulunan bir organın biri tamamen işlevsiz kalırsa —görmez hâle gelen tek göz, çalışmaz hâle gelen tek böbrek gibi— diğer organ işlevini korusa dahi bu bent (87/2-b) uygulanır; çünkü kapsam “organlardan birinin işlevinin yitirilmesi”dir. Bu ayrım pek çok hukuk sitesinde yanlış aktarılmaktadır.

Konuşma yeteneğinin tamamen ortadan kalkması ya da çocuk yapma yeteneğinin kaybedilmesi bu bent kapsamındadır. Her ikisi de kişi için son derece ağır kalıcı sonuçlar olup iki katlık artırım öngörülmüştür. Konuşma güçlüğü değil; tamamen dilsiz kalma bu bendin konusudur.

Yüz bölgesinin kalıcı ve belirgin biçimde değişmesi; bir organın yitirilmesi, ağır yanık izi ya da büyük doku kaybı gibi durumlar bu bent kapsamındadır. Sabit izden (87/1-c) farkı; burada yüzün genel görünümü kalıcı olarak bozulmuştur; salt bir iz değil, yüzün tanınmasını güçleştirecek ya da sosyal yaşamı ciddi biçimde etkileyecek bir değişiklik söz konusudur.

Gebe kadına karşı gerçekleştirilen kasten yaralama sonucunda çocuğun düşmesi —gebeliğin sonlanması— en ağır sonuçlardan biridir ve iki katlık artırıma tabidir. Erken doğumun (87/1-e) ötesinde, gebeliğin tamamen sonlanması bu bendin konusudur. Failin gebeliği bilip bilmediği ise kastın yoğunluğuna katkısı bakımından bireyselleştirmede değerlendirilir.

TCK 87/1 kapsamında (organ zayıflaması, sabit iz, hayati tehlike vb.) temel ceza bir kat artırılır; alt sınır 4 yıl (86/1 hâllerinde) ya da 6 yıl (86/3 hâllerinde) hapis. TCK 87/2 kapsamında (organ yitimi, konuşma kaybı vb.) temel ceza iki kat artırılır; alt sınır 6 yıl ya da 9 yıl hapis. Kasten yaralama sonucu ölüm (87/4): 10–14 yıl (86/1) ya da 14–18 yıl (86/3) hapis.

İki fıkra arasındaki temel fark sonucun ağırlığındadır. 87/1; duyularda zayıflama, sabit iz, konuşmada güçlük, hayati tehlike ve erken doğum gibi görece daha hafif ağır neticeleri kapsar (+1 kat artırım). 87/2; organ işlevinin tamamen yitirilmesi, konuşma ya da üreme yeteneğinin kaybedilmesi, yüzün sürekli değişikliği ve çocuğun düşürülmesi gibi çok daha ağır kalıcı sonuçları kapsar (+2 kat artırım).

TCK 87/3 uyarınca kemik kırığı ya da çıkığının hayat fonksiyonları üzerindeki etkisine göre temel ceza yarısına kadar artırılabilir. Bu artırım takdiridir; Adlî Tıp Kurumu raporunda kırığın işlevsel etkisinin somut olarak belirtilmesi gerekmektedir. Artırım oranı; kırığın yeri, ciddiyeti, iyileşme süreci ve kalıcı fonksiyon kaybı üzerindeki etkisine göre belirlenir.

TCK 87 kapsamındaki tüm hâllerde şikâyet koşulu aranmaz; savcılık re’sen soruşturma başlatır. Uzlaşma da mümkün değildir. Mağdurun şikâyetten vazgeçmesi ya da anlaşma sağlanması davayı durdurmaz. Bununla birlikte zararın giderilmesi hâkimin bireyselleştirme değerlendirmesinde hafifletici etken olarak gözetilir.